Telefon   +48 412 606 955

Mail  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Czy do przewozu towarów niebezpiecznych są potrzebne specjalne uprawnienia?

Grupę towarów niebezpiecznych określono w Umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, w skrócie w umowie ADR. Należą do nich materiały, które są groźne dla ludzi bądź środowiska w przypadku ich niekontrolowanego i niezamierzonego uwolnienia. Dla zminimalizowania ryzyka przepisy ADR określają również wymagania względem transportu oraz przewoźników. Jakie uprawnienia trzeba mieć, by móc przewozić towary ADR?

 

Szkolenia i uprawnienia na przewóz towarów niebezpiecznych ADR

Ustawa ADR nakłada na kierowców przewożących towary niebezpieczne obowiązek odbycia odpowiedniego szkolenia ADR oraz zdania egzaminów ADR po jego zakończeniu. Dodatkowo wymaga się, by kierowca ADR miał ukończone 21 lat. W ramach kursów podstawowych kierowcy uczą się zasad związanych z przewozem towarów ADR, czyli materiałów niebezpiecznych wszystkich klas. Po ukończeniu szkolenia podstawowego i pozytywnego wyniku na egzaminie kierowcy mogą przystąpić do szkoleń specjalistycznych obejmujących wiedzę z zakresu przewożenia towarów ADR w cysternach czy szkoleń specjalistycznych z przewozu materiałów klasy 7, czyli towarów promieniotwórczych.

Jakie wymagania musi spełnić pojazd do przewożenia materiałów ADR?

Wymagania stawiane pojazdom przeznaczonym do przewozu towarów niebezpiecznych znajdują się w 9 części umowy ADR, w Ustawie o przewozie materiałów niebezpiecznych oraz Ustawie Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z przepisami do przewozu towarów niebezpiecznych ADR można stosować pojazdy samochodowe lub zespoły pojazdów z wyłączeniem motocykla, lub zespołu pojazdów składającego się z motocykla i naczepy. Z uwagi na ryzyko mogące wystąpić podczas przewozu materiałów niebezpiecznych pojazd należy wyposażyć w:

  • podstawowy sprzęt awaryjny, w tym kamizelkę ostrzegawczą, latarkę, stojące znaki ostrzegawcze, np. trójkąty odblaskowe, klin pod koła;

  • dodatkowy sprzęt awaryjny, którego rodzaj zależny jest od właściwości fizycznych i chemicznych ładunku, np.: sprzęt do ochrony dróg oddechowych, środki ochrony indywidualnej.